Short Way Down 2009 » Belevenis

Tom’s ervaring

Maroko — Wed, 28 Oct 2009 10:38:36 +0000

Tja, wat zal ik zeggen…sta nog steeds positief tegen over Marokko. Ik zou dingen anders doen de volgende keer: zekers.
Maar eerst mijn ervaring:
Het is een geweldig land met hele stukken best mooie wegen. Niet echt voor de snelle jongens denk maar dat vult ieder zelf in. Ik reed op een Versys 2008 en die was goed voor deze taak uitgerust. De machine deed het prima, al liet de piloot hem 1 keer vallen. De Gobi koffers zijn perfect voor dit soort trips; wel zwaar, maar bevallen me erg goed. Ik gebruik ze ook voor mijn werk. Verder een gekregen topcase. Een oud ding, maar toch. Een tanktasje van Moto Detail, en twee kleine tasjes met frubbel
spul zoals 2 bacho’s, wat sleuteltroep, draad, multimeter enz enz.
De fiets was wel kontzwaar en wipte snel met het wieltje los van de grond. Snel bochtenwerk ging echt niet, vooral op grind wilde het voorwiel nog wel eens uitbreken. We hebben de vering nog veranderd, maar dit hielp niet echt veel. De slaapzak en tent had ik in een Hiko zak mee; ging prima.

En ja…het land: erg veel tegenstellingen. Soms rij je op een dorre vlakte en denk je hier woont geen kip, dan ineens zie je een kloof en beneden wonen de mensen in een
groene wereld als er maar water is. Je hebt er erg arm en erg rijk; de handel speelt zich vaak af in een soort bazaar achtige hokjes van net een paar meter groot. En gaat soms heftig tot raar met veel geschreeuw. Een keer liep Maurice en ik (op bierjacht) langs een handgemeen met wel een heel groot steekwapen…helemaal gek die lui.
Het eten vond ik een drama ben dan ook erg afgevallen ,alleen de vliegen hadden meer massa dan het eten…vreselijk. Koffie was prima daar ,en de boy’s mochten de thee wel. Hotel koste soms een drol en soms iets meer; erg voordellig. Campings: stel je er niks bij voor, maar wel leuk als je van avontuur houdt. We hebben 1 keer echt wild gekampeerd en moet zeggen: vond het prachtig, mooi kampvuur er bij en een pilske…super.

De wegen waren erg slecht soms, of gewoon pleite. Men doet wel zijn best om doorgaande wegen goed te houden, maar zodra je richting een klein dorp gaat verwacht dan maar een soort ezels pad of hobbelweg met zand en gravel. En warm, dat is mij eigenlijk erg tegen gevallen. Ik dacht dat het in oktober koeler zou zijn.

De mooiste plek vond ik de watervallen van Ouzoud, echt prachtig. En je zou er kunnen slapen in een soort grot of een bruine tent. Het is er heerlijk koel. Om er te komen viel niet mee over een ezels pad naar beneden klimmen. Gelukkig lig er sinds drie jaar aan de overkant een trap die 608 treden heeft. En hoe hoger je komt hoe warmer het weer wordt, dus zeker water mee.
Het land heeft veel prachtige kleuren van rode heuvels tot groen en vele tinten er tussen. En een stof overal, niet normaal meer soms. En ja als je dan achter rijdt ben je er klaar mee hè…stof happen.

Zou ik weer gaan? Ja en dan een stuk dieper en alleen kamperen. Lekker vrij daar en met een groepje gewoon veillig hoor. Maar wel een maand later en misschien een week langer.

Ik had fijne gezellen op deze trip:

oase

Short Way Downers veilig thuis

Mike_The_Bike — Fri, 23 Oct 2009 15:50:33 +0000

Tom moet nog een stukkie, maar Jan en Mike zijn veilig thuis gekomen. In Noord-Frankrijk splitste de groep zich in vanwege de verschillende bestemmingen. Mike ging richting Gent en de Tom reed met Jan mee naar Goes, dus die moeten dan een andere kant op. Rond Antwerpen was het bal wat files betreft. In Marokko zijn geen files, hooguit een file van schapen, maar dat noemen ze dan een kudde. Ook een oplossing De A27 stond zoals vanouds ook redelijk vol, maar uiteindelijk kon ik rond 16:45 mijn motor op zijn oude bekende plekje bij mijn huis zetten. Spullen afgeladen en binnen neergepletterd en eerst een heerlijke douche genomen. Die spullen komen later wel.

Eens kijken bij wie ik vanavond kan klaplopen om een warme hap. Misschien wordt het de Chinees…die is altijd thuis…

De Short Way Down 2009 is dus bijna (totdat Tom veilig thuis is) ten einde. De komende dagen komen er waarschijnlijk nog wat afsluitende opmerkingen van de verschillende leden. De komende weken gaan we het foto- en filmmateriaal verzamelen en uitzoeken. Het mooiste spul komt hier op de site te staan en voor onszelf willen we een mooi boekje maken als herinnering aan deze geweldige tocht. Want dat was het! Ik heb overigens in totaal zo’n 7.700Km gereden…

The Short Way Back

Mike_The_Bike — Wed, 21 Oct 2009 20:16:17 +0000

Zoals Maurice en Jeanette al hebben bericht, zijn we bezig aan de terugweg. Inmiddels zijn de 3 bikkels Jan, Tom en Mike aangeland in het wereldberoemde Mirande de Ebro. Dat is vlakbij de Franse grens. Morgen verder en we verwachten vrijdagavond weer tuus te zijn.

The Short Way Down is ten einde, The Short Way Back is in volle gang. Op dit moment ligt Tom lekker in bad te weken en bij te komen van een koude etappe…met een pilsje natuurlijk…

Filmpje vertrek Ouzoud

Mike_The_Bike — Sat, 17 Oct 2009 21:41:54 +0000

Onze rijdende cameraman Maurice schiet hele sticks vol met leuk spul tijdens de ritten. Hierbij een filmpje van ons vetrek uit Ouzoud naar Aghballa, waar we wild gekampeerd hebben.

Van Marrakech naar Ouzoud

Mike_The_Bike — Sat, 17 Oct 2009 20:26:38 +0000

Marrakech mag dan wel veel cultuur en kunst hebben, maar het is er voornamelijk erg druk en het stinkt er enorm naar de uitlaatgassen. Om misselijk van te worden. Vandaar dat we de volgende ochtend al weer snel op pad gingen richting Ouzoud.

In Ouzoud kwamen we op een Hotel annex Camping (Hotel de France) waar Tom en Jan de tent hebben opgezet naast een leeg zwembad en tussen de kippen. Maurice en Mike hadden geen zin om de tent op te zetten en pakten de duurste kamer van het hotel… (€20). Praktisch naast het hotel lagen de beroemde watervallen van Ouzoud. Het hotel had een gids, Aziz, die ons de boel wel zou laten zien:

Watervallen van Ouzoud

Erg spectaculair dus. Heel erg mooi, en gelukkig zijn we buiten het seizoen, anders is het megadruk daar. Boven zijn er apen (Makaken) en vooral veel trappen (608 volgens Tom).

Na Ouzoud gaan we verder richting Fes en zien we wel waar de brommers stranden.

Wild kamperen bij de Berbers

Mike_The_Bike — Sat, 17 Oct 2009 19:48:21 +0000

Omdat we wel een keer echt wild wilden kamperen, hebben we besloten om na Ouzoud ergens een plekje in de wildernis te zoeken. De weg die we gekozen hadden van Ouzoud richting Fes was volgens de ANWB kaart een gevaarlijke weg…precies wat wij zoeken dus! De weg was inderdaad lekker ‘Marokkaans’: bochtig, smal, kapot en soms een stuk gravel en veel troep op de baan.

De weg naar Aghballa

Dorpjes waar we door kwamen keken naar ons alsof ze nog nooit een toerist hadden gezien.

Hadden we al gezegd dat de wegen soms een beetje stoffig zijn?

Stoffige wegen

Bij het mondaine Aghballa reden we de weg af en sloegen we het kamp op. Al snel hadden we een vuurtjes branden en stonden de tenten klaar. De duisternis valt hier erg snel, dus in een mum is het pikedonker:

Kamp Berber

In het naburige dorp was al snel bekend dat wij er waren, want het werd ineens erg druk op het weggetje langs onze Berber camping. Kan ook te maken hebben met het vrijdagavondgebed, maar iedereen leek persoonlijk te willen zien wie er daar aan het kamperen waren. Er kwamen nog 3 jochies aanlopen die Tom nog op sigaretten en bier heeft getrakteerd. Ook de plaatselijke gendarme kwam poolhoogte nemen.

De maaltijd bestond uit hamburgers, noodles, rookworst en kipschnitsels. Het smaakte allemaal erg lekker en de sfeer was geweldig.

Kortom: het was erg gezellig, alleen was de nacht berekoud!

Maurice op avontuur

Maurice46 — Tue, 13 Oct 2009 23:27:50 +0000

Toen ik de KTM’s zag staan in de schuur van Peter, begon ik gelijk te denken als dat toch eens zou kunnen, na een paar dagen asfalt met zo’n ding de woestenij in met Peter. Tuurlijk, dus met z’n tweeën trokken we het pak weer aan, en terwijl de rest van de SWD mannen aan het chillen waren, ging ik achter Peter aan voor een rit van een 140 km piste; het eerst een meter of 12 breed, gelijk goed de gang er in met rond de 100-120kmh over het gravel. Langzamerhand werden de paden smaller en ging de snelheid om laag maar heerlijk sturen over rots rivier bedding noem maar op schitterende uitzichten maar ook door dorpjes van leemhuisjes waar we stofwolken aan legde en een paar keer een rijdende high five met de kinderen in het dorp.

Op avontuur in de wildernis

In een dorpje op het gemakje wat gegeten en gedronken. En weer verder onder de bezielende leiding van Peter.

Even pauze bij een uitkijkpunt

Vlak voor het einde vroeg Peter wil je nog een stukje om of naar Bikeshome, een half uurte wil ik nog wel, Peter zei ik hoop dat er niet te veel water in de bedding staat (niet de foto) zigzachend door de rivier bedding met als laatste een stuk bagger van een meter of 100 eerst maar eens gekeken hoe Peter te er afbracht super natuurlijk, toen ik ook super natuurlijk kwam ik aan bij een breed lachende Peter met zijn duim om hoog. Nog 5 minuten piste, motoren afspuiten altans dat doen ze voor je voor 90 euro cent en toen naar de koelkast voor een koude pils. Peter bedankt voor de prachtige dag.
EN ZINEB BEDANKT VOOR HET HEERLIJKE ETEN

Lekker onder de modder

Knusjes in Bikers Home

Mike_The_Bike — Tue, 13 Oct 2009 22:12:19 +0000

Zoals ook gisteren hebben we in Bikers Home in Ouarzazate een heerlijke maaltijd voorgeschoteld gekregen en die gezamelijk met Peter, vrouw Zineb en dochter Selma genoten. Wat kan het leven goed zijn!

Eten in Bikers Home

Major Tom in Marokko

Maroko — Tue, 13 Oct 2009 17:20:47 +0000

Een super reis tot nu toe; vind het zwaar in de hitte. We zitten nu 16.45 plaatselijke tijd binnen even niet in de zon.

Major Tom offroad

Eerste biertje heb ik net op, heerlijk koel, ik drink hier erg veel water moet ook wel in die hitte. Ik had gedacht dat het koeler zijn maar het is warmer dan anders hier zeggen de lokals. Vanmorgen even lekker gewandeld en even langs de plaatselijke barbier.

De fietsen doen het prima we zijn zelfs eens een rivier die over de weg stroomde gepasseerd; erg leuk. Ik heb ze ook allemaal een bijnaam gegeven: Mike’s fiets is het Bankstel, die van Jan Old Yellow en de mijne Black Mule en die van Maurice White Stallion.
Verder zitten we vaak in hotels; bijna geen veillige campings hier. Morgen gaan we op tijd richting Marrakech. Ik hoop dat het wat koeler wordt, zal wel niet…

Kan het iedereen aanraden om eens te doen, wel een maand later vanwege de hitte.

De reis tot zover

Mike_The_Bike — Tue, 13 Oct 2009 16:38:31 +0000

Nu we eindelijk Internet hebben in Marokko is het tijd voor een kort verslag van de Short Way Down tot nu toe.
Laat me beginnen met te zeggen dat het ondanks de ontberingen, ziektes en andere tegenslagen het nog steeds een toptrip is.
De mensen zijn geweldig aardig en gastvrij, kinderen zwaaien als we door een dorpje komen en het landschap is soms adembenemend.Wat dat betreft valt het zeker niet tegen en kan ik het iedereen aanbevelen.

Een RT in de Desert

Na het lekkere eten bij Moeder The Bike, gingen we richting Almeria om met de nachtboot naar Melilla te gaan. Buiten bij de haven kwamen er nog een paar avonturiers bij ons staan die ook naar Marokko gingen. Eentje was Alex, een Schot op een Yamaha Tenere. Die gaat dus gewoon lekker in zijn eentje het avontuur aan.
In Melilla moesten we door de douane. De paspoorten en gezondheidscontrole ging snel, maar de tijdelijke invoer van de motoren organiseren duurde iets van 3 uur. Tsjaaa…welkom in Afrika zeggen ze dan… Goed, dat zijn van die dingen die erbij horen. Je erover opwinden heeft weinig nut, want zo gaat het hier nu eenmaal.

Vanuit Melilla gingen we op weg naar Guercif. In dat stadje konden we geen hotel vinden waar de motoren veilig konden staan. Er zou wel een bewaker zijn, maar we wilden de motoren niet voor de deur laten staan. Dus zijn we verder gereden en stopten we bij een benzinestation wat van een Nederlandse Marokkaan bleek (Rachid). Die zei dat we wel op het grasveldje bij zijn café mochten kamperen. Dat vonden wij prima, want het zag er prima uit en de motoren kondden redelijk beschut staan. Voor de nacht had hij bewaking, en die kwamen inderdaad echt met zaklamp elk half uur langs.

Tom wordt wakker

De volgende dag op pad richting Midelt. Onderweg in Missour lekker gelunched: vers geslachte schapen. Ze werden net gebracht en ze lekten nog een beetje na. Alleen word je een beetje gek van al die vliegen, maar goed…dat is hier nu eenmaal gewoon. Je er zo min mogelijk aan storen is het beste. Jan had in zijn gids een leuk hotel gezien in Midelt. We moesten wel 6 km offroad om er te komen, maar dat is voor ons bikkels geen probleem (toch?). Hotel was erg leuk, er liepen pauwen rond en we waanden ons echt in ‘Dakar’, want aan de stickers op de deur te zien zijn die daar ook nog eens geweest. ’s-avonds was er feest, dus dubbel genieten van de Marokkaanse dames die aan het dansen (en sjansen!) waren.
Na Midelt ging de reis via Er-Rachidia naar Arfoud. We trokken in een mooi hotel met zwembad. Later werd Jan ziek, wat al eerder gemeld is. Erg vervelend, maar gelukkig was onze Zeeuwse Bikkel de volgende dag weer opgeknapt. We konden de volgende dag dus gewoon weer op pad.
Na Arfoud was het op naar Ouarzazate, waar we een ‘afspraak’ hebben met Peter van Bikers Home, een offroad center met hotel en werkplaats. Onderweg kreeg ik mijn appelflauwte, waarvan ik gelukkig snel herstelde zodat we de tocht konden voortzetten. Nog lekker 90 km sturen door de passen. Geweldig mooi landschap.
Het Bikers Home is echt een ‘home’; een mooi groot huis waar wij de beschikking hebben over 2 ruime slaapkamers en een lounge ruimte. Het avondeten was geweldig verzorgd door de vrouw van Peter, Zineb. Er waren nog 2 Schotse avonturiers die met Peter een paar dagen de Sahara in zijn geweest.
Vandaag (13 oktober) houden we een rustdag, en chillen we wat in en rond het Home. Morgen gaan we op weg naar Marrakech en daarna richting de watervallen van weet ik wie…