Short Way Down 2009

Jaja…dat was inderdaad schrikken vanmiddag. Waren we net een beetje bekomen van de schrik van de ziekte van Jan, maar die was inmiddels een beetje opgeknapt. Ik had net een kopje hete thee op, en dacht dat een flesje prik ook wel lekker was. Die goot ik dus snel erachter aan, en een paar minuten later lag ik op de grond. Toen ik na een kwartiertje de limonade in de plantenbak had gedumpt ging het weer beter en konde we de trip naar Ouarzazate hervatten. Maurice heeft zoals gewoonlijk weer veel foto’s gemaakt tijdens het rijden. Hier een voorproefjes. Morgen hebben we meer tijd en gaan we meer foto’s en verhalen plaatsen.

Tom vertelde dat Mike onwel was geworden van de warmte en de vermoeidheid, het is 60 graden in de woestijn, 20 meer dan andere jaren om deze tijd van het jaar, ze zaten wat te drinken en Mike viel tot ieders schrik in een klap om, grote buil op het hoofd en een gebutste plek op het gezicht. Later ging het weer beter, Jan is weer wat opgeknapt en ze zijn blij dat ze het Bike hotel bereikt hebben vandaag. 380 kilometer gereden en blij dat ze er zijn. Ze blijven nu een paar dagen hangen en willen graag even rusten van de rit. Hopelijk komen ze bij.
Jeanette

Jan is weer opgeknapt. Gisteravond heeft een arts hem volgestopt met diarreeremmers en na een nacht rust is het weer iets beter, ze gaan de woestijn in vandaag.